اولين بار كه ديدمت نمي دونم چي شد كه به دلم نشستي خودمم نمي دونستم چرا؟

ازهمون اولين نگاه دلم رو بردي.

هر طوري بود مي خواستم يه جوري بهت نزديك بشم وباهات رفيق بشم ولي مونده بودم كه چيكار كنم. مي ترسيدم دست رد به سينه ام بزني.آخه من مسيحي بودم و تو يه دختر مسلمون

به همين خاطر مردد بوم كه به دوستي قبولم ميكني يا نه اما به هر

حا ل اين ميل و علاقه رو

از نگا هام فهميده بودي و از بعضي بچه ها هم شنيد ه بودي كه من بهت خيلي علاقه دارم.

آره همينطور روزها ميگذ شت و علاقه من هم روز به تو بيشتر مي شد تا اينكه

يه روز تو حيا ط مدرسه داشتم قدم ميزدم و تو فكر بودم كه كسي از پشت سر دست گذاشت رو چشمام!

هر كسي رو حدس ميزدم با شه اما

دستت رو كه از چشمام برداشتي اصلا باورم نمي شد!

آره خودت بودي «مريم» بهت وحيرت ورم داشته بود. دست وپام رو گم كرده بودم. مونده بودم كه چي بگم كه پيش دستي كردي وبهم گفتي:

«بيا با هم بريم دعاي توسل همه بچه ها تو نماز خونه جمعند»

موندم كه چي بگم.

نه دوست داشتم كه ازت لحظه اي جدا بشم

نه ميتونستم بيام نمازخونه كه عذر اوردم وگفتم:

مريم راستش خيلي دوست دارم بيام ولي آخه اگه بچه ها منو ببينن ميگن اينو ببين دختر مسيحيه هم اومده اينجا .

هيچوقت يادم نميره دستي زدي رو شو نه ام ولبخندي زدي و گفتي:

اينطوري نيست كه فكر ميكني بيا بريم بد نميگذره!

پا كه گذاشتم تو نماز خونه مدرسه احسا س خوبي بهم دست داد هر كي توحا ل خودش بود و با خداش خلوت كرده بود و گريه ميكر د واشك ميريخت.

منم رفتم گوشه اي نشستم و همينجور به بچه ها نگاه ميكردم اما نمي دونم دست خودم نبود بي اختيا راشك از چشمام جاري شد.آخرهاي دعا كه شد بلند شدم رفتم توحياط مدرسه تا كسي متوجه حضورم نشه.

ازهمون روز بود كه دوستي من وتوهم شروع شد. خيلي چيزا ازت ياد گرفتم . اخلاق خوبت خيلي رو من اثر گذاشته بود و روحيا تم رو عوض كرده بود.

وباصحبت ها و كتابهايي كه بهم ميدادي آشناييم رو

نسبت به دين اسلام بيشترو عميق تركرده بودي.

راستش اول خيلي شك و شبهه داشتم ولي با راهنمايي هاي تو كم كم داشت رفع ميشد.

هر روز كه از دوستي من و تو ميگذشت احساس نزذيكي بيشتر به تو ميكردم تا جايي كه ديگه دوست داشتم مثل تو چادر سر كنم آخه اينجوري احساس ميكردم خيلي آرامشم بيشتره و راحت ترم ولي مونده بودم كه چه جوري پدر و مادرم رو راضي كنم تا چادرسر كنم

كه به فكرم رسيد كه بگم

چون عضو گروه سرودم حتما بايد چادر داشته باشم كه بالاخره راضي شدن برام چادر بخرند.

ولي خب پيش خانواده نمي تونستم چادر سر كنم چرا كه به قو ل خودشون چادر سر كردن و حجاب رو يه نوع بي كلاسي ميدونستند به همين خاطر منم چادر رو ميذاشتم تو كيفم و از خونه كه بيرون ميزدم سرم ميكردم وقبل از اينكه خونه هم برم ميذاشتم تو كيفم.

مريم جون راستش قبلا درس خوندن بدون موسيقي برام غير سخت بود و غيرممكن ولي خب گذاشتم كنار و حتي بالاتراز

اين هر وقت خانواده ام مي خواستند برن جشن عروسي كه

محال بود

بود توش رقص و موسيقي واينجور چيزا نباشه من بهونه مي اوردم كه امتحان دارم

يا كه مريضم واز اينجور بهانه ها

ولي خب از اون موقع كه فهميدند من براي اينكه با هاشون نرم اين بهونه ها رو مي يارم بهم ديگه توي فاميل مي گفتند:« پيرزن»!

اما من راهم رو پيدا كرده بودم و اين حرفها و برخوردهارو تحمل مي كردم.

مريم عزيزم

خيلي ها مي خوان بدونند كه من چرا اسم خودم رو زهرا گذاشتم « زهرا علمدار» باشه ميگم

اونم فقط به عشق آقا

يادته آخرهاي اسفند ماه 77 بود كه كليه هام بد جوري عفونت كرده بودندو بايد براي عمل به تهران مي رفتم.

و توهم خيلي اصرار داشتي كه براي ديدن از منا طق جنگي بيام ثبت نام كنم و همراه شما باشم.

منم به پدر و مادرم گفتم كه از طرف مدرسه مي خوان بچه ها رو ببرند يه سفر سياحتي نگفتم زيارتي ولي با رفتن من مخالفت كردند به همين خاطر منم دو روزي با هاشون قهر كردم و لب به غذا نزدم.

كه باعث شد ضعف شديدي تو بدنم احسا س كنم.

بيست وهشت اسفند ماه ساعت سه نصفه شب بود كه به دلم افتاد كه خوبه دعاي توسل بخونم.

كتاب دعايي كه داشتم باز كردم و شروع كردم به خوند ن و حال خوش عجيبي پيدا كرده بودم.

احساس مي كردم با خوندن هر فقره اي از دعا حالم داره تغيير مي كنه و بهتر مي شه!

يادم نيست كه كجاي دعا بودم كه چشمام رو خواب گرفت و خوابم برد.

تو خواب بود كه ديدم تو يه بيابون برهوت وايستادم و دم دماي غروبم بود كه ديدم يه مردي اومد پيش منو بهم گفت:

«زهرا...بيا... مي خوام چيزي نشونت بدم.»

با تعجب گفتم:آقا ببخشيد من زهرا نيستم اسم من« ژاكلينه!»

ولي گوشش بدهكار نبود مدام منو زهرا خطاب مي كرد. ديدم چاره اي نيست را ه افتادم دنبالش. در نقطه اي از زمين چاله اي بود كه اشاره كرد برم داخلش .

گفتم كه اين چاله كوچيكه!

ولي بهم گفت:دستت رو بزار زمين تا سر بخوري بري پايين. به خودم جرات دادم و اينكار روكردم.

جاي خيلي عجيبي بود. يه سالن بزرگ بود با ديوارهاي بلند و سفيدي كه پر بود از عكس شهدايي كه از شون نورآبي رنگ مشعشع بود.آخرين عكس هم عكس آقا بود.عكس آقا «سيد علي خامنه اي»

به تك تك عكس ها كه نگاه مي كردم احساس مي كردم كه با هام دارن حرف ميزنند ولي من چيزي نمي فهميدم تا اينكه رسيدم به عكس «آقا» كه آقا شروع كرد به حرف زدن واين جمله روخوب يادمه كه گفت:

«شهدا يك سوزي داشتند كه همين سوزشا ن آنها را به مقام شهادت رساند. مثل شهيد جهان آرا

همت باكري و علمدار...»همين كه آقا اسم شهيد علمدار رو برد سوال كردم كه شهيد علمدار كي هست؟ چون اسمش رو تا حالا نشنيد ه بودم!

آقا يه نگاهي بهم انداخت و گفت:

«علمدار هماني است كه پيشت بود هماني كه ضمانت تو را كرد كه بتواني به جنوب بيايي...»

تو همين موقع بود كه از خواب پريدم. آشفته و پريشا ن شده بودم. نمي دونستم كه چيكار كنم.موقع صبحونه خورد ن كه شد به پدرم گفتم كه صبحونه به شرطي مي خورم كه اجازه بدي برم جنوب.

اصلا باورم نمي شد چون پدرم روخوب مي شناختم كه به اين سادگي ها اجازه نميداد.وقتي كه قبول كرد خيلي

خوشحال شد م ولي بهم گفت كه با ر اول و آخرت باشه ها.

حدوداي ساعت ده صبح بود كه خبر اومدنم رو بهت دادم. يادمه كه خيلي خوشحا ل شدي!

براي ثبت نام هم خودم رو«زهرا علمدار» معرفي كردم.

از همين جا بود كه اسم من شد« زهرا علمدار»

آره يادش بخير عجب صفايي داشت اولين روز سا ل 78

بود يادت كه مي ياد.

بعد از خوندن نماز مغرب و عشا ء راه افتاديم با بچه ها ي بسيج كه بريم جنوب.

تو راه به خوابي كه ديده بودم خيلي فكر مي كردم. از چند تا ازبچه ها در مورد شهيد علمدار پرسيدم ولي كسي چيز زيادي ازش نمي دو نست.

سر راه كه به حرم امام رسيدم از نوارفروشي حرم سراغ نوار شهيد علمدار رو گرفتم.

باورت نميشه وقتي كه شنيدم نوار شهيد علمداررو داره

مي خواستم بال در بيارم!

چند باري كه تو راه نوار شهيد علمدار روگوش كردم بيشتر متوجه حرفهايي كه «آقـا» تو خواب بهم زده بود مي شدم.

به شلمچه كه رسيديم تو حال و هواي عجيبي داشتي انگار با سه تا داداش هاي شهيد ت كه

دوتا شون توهمين شلمچه شهيد شدن داشتي صحبت مي كردي!

وقتي كه با هم رفتيم يه گوشه اي تو با صداي دلنشيني كه داشتي شروع كردي به« زيارت عاشورا» خوند ن و من احساس مي كردم كه شهدا همه دور ما جمع شدند.حالم عجيب منقلب شده بود. به طوري كه سر از بيمارستان خرمشهردر اوردم. و بهم سرم زدند.نيمه هاي شب كه سرمم تموم شد به اردوگاه برگشتم و بعد از اذان صبح بود كه مسئول كاروان گفت كه امروز دوباره به شلمچه مي ريم به خاطر اينكه قراره عيد «آقا» بياد شلمچه تا نماز عيد قربون رو به امامت آقا بخونيم.

از خوشحالي توپوست خودم نمي گنجيدم!

آره ساعت 9صبح بود كه راهي شلمچه شديم .ساعت حدود يازده بود كه با اومدن آقا شلمچه غوغايي شد. همه گريه مي كردند. باورم نمي شد كه با چشماي خودم دارم آقا رودارم

مي بينم .باور كن با ديدنش تمام دلهره و نگراني ها يي كه داشتم حل شد وآرامش عجيبي تو دلم احساس مي كردم.

بعد از مراسم كه آقا مي خواست بره انگار كه همه غم هاي عالم رو دوباره ريختن به جونم.آقا داشت مي رفت و دلهاي ماروهم با خودش مي برد.

.بچه ها همه ازخاك قدمگاه آقا به عنوان تبرك برمي داشتند!

آره مريم جون عزيز

يادته بعداز اينكه از جنوب برگشتيم با يقين و اطمينان بهت گفتم كه مي خوام مسلمون بشم وخدا مي دونه كه تو چقدر خوشحا ل شدي!

بعد از خوندن شهادتين احسا س مي كردم كه مثل تو و بچه هاي ديگه شدم. ديگه به لطف خدا وضعيت جسميم هم خوب شده بود و مشكلي نداشتم.

بعد از يه مدتي كه مخفيانه نماز مي خوندم تصميم گرفتم كه مسلمون شدنم روبه خانواده اطلاع بدم.

كه خرداد ماه همون سال بود كه قصه مسلمون شدنم رو به پدر و مادر وخانواده ام گفتم. همشون ناراحت و عصبي شدن بطوري كه پدرم از عصبا نيت قندون چاي رو پرت كرد طرفم كه بهم نخورد.

خيلي فشارها بهم اوردند تا جايي كه يكبار پدرم با مشت كوبيد زير چشمام كه بدجوري كبود شد.

ولي با اين حا ل من سعي مي كردم كه احترامشون رو نگهدارم وصبر كنم و به خدا توكل كنم.هيچوقت به خودم اجازه اينكه بهشون بي احترامي كنم رو ندادم.

و هر موقع هم كه ديگه كارسخت مي شد از خونه ميزدم بيرون تا از اين وضعيت بيام بيرون.

خب ديگه مريم جون ايناروبرات نوشتم كه بدوني هميشه

به فكرتم و همه عمرخودم رو مديون تومي دونم و

دعات مي كنم چرا كه با

آشنايي با تو بود كه من دوباره از نو متولد شدم وبه حقيقت

زندگي پي بردم.

راستي اينم بهت بگم كه تصميم گرفتم

بعد از قبولي كنكور براي ادامه درس برم يه شهر ديگه تا يه كمي پدر و مادر و خانواده ام تو رفتارشون با من

تجديد نظر كنند.

ديگه نزديك اذان صبح شده بايد آماده بشم براي نماز

هميشه به يادتم برام دعا كن...

يارب امان ده تا باز بيند

چشم محبان روي حبيبان

(آنچه خوانديد برداشتي بود دا ستان گونه برگرفته از مصاحبه خانم زهرا علمدار(ژاكلين) كه در

ما هنامه فكه در شماره 20و19 اين نشريه در سال 79 به چاپ رسيد ه بود. )